Reise

Eg har lengta frå og te so månge stada eg har alltid vore heimlaus der eg e eg e ikkje en som går omkring å sprada å fortelle om kor lykkelig eg e men eg har alltid funne grobunn for å feste grunne røte sjølv om eg har alltid visst at mi rolle her i livet e å gjeste og ikkje vere den som blir te sist

Ta ein skål, no ve eg reise ta meg ut på ope hav gjer det mens eg tør og helst før eg spør; kor blei livet av?

Det finns so mykje i livet eg ve vere så mykje eg kan aldri reise frå så mykje eg ve rekke, nå og gjere eg lengta meir enn tvilen ve forstå for en del av meg ve berre vere heime en del av meg ve berre slutte fred men nåke brenne sterkt og klart aleine heilt te det siste stengsel brenne ned

Kan hende ve eg angre at eg reiste kan hende ve eg tape alt eg vann kan hende ve eg smake på det beiske når alt ve handle mest om det som svann og heilt sikkert ve eg sakne alt det trygge eg ve kjenne uro mårå, natt og dag men eg veit at eg må sjå rett i det stygge for ellers ve eg alltid bere nag