Når eg når te Bergen

Når eg når te Tyrifjorden, ve hon vakne og snu seg mot den tomme puta mi kvitt lys mot ei natt der orda svartna der eg endå en gong sa vi e forbi

Når eg når te Hallingporten, ve hon jobbe hon flire av mi flukt; han tør ikkje det men smil blir fort te tvil, nåke skurra vekje gje, hon fred

Når eg ser mot månen i Bergen, ligg hon søvnlaus hon ve kviskre mitt navn ut i det blå for hon gret, då det slo in, va uvirklig sjøl om eg gong på gong prøvde å seie frå hon trudde aldri på, at eg ville gå