Erlend

Det her ska ikkje vere en trist song det ska vere en song om alt det gode som va som om vi sat og drakk ved et långbord og mintes det du gjorde og sa det ska vere et brev som e sendt frå ei anna tid vi ska synge det høgt, vi ska rope det ut i det fri

Ååå, Erlend, Erlend, ditt milde blå blikk og ditt lurande smil Ååå, Erlend, Erlend, e du her igjen, frå alle evige mil?

Eg såg deg ikkje ofte, men vi va same slag to sjenerte menn med kver vår flagrande sjel eg kan huske at du kalte meg mester så typisk deg du tok aldri del av ære og berømmelse, sjølv om det va du som skapte magi du va raus uten baktanke, uten å ha en strategi

Den forbannade skyggen som tok deg som åt deg, fortærte deg, usynlig og feigt nåken sa du va frisk, men vi skjønte det egentlig det va et håp som va bleikt eg møtte deg tilfeldig på byn mot det siste du virka so rolig, forsont, som du visste eg gav deg nåken plate, vi prøvde å prate du smilte og lo, eg va brydd der eg stod eg klarte ikkje vere en venn som kunne bere det triste vi begge forstod