Ungdom, du ungdom

Ungdom, du ungdom så vonfull og blid Nå fagraste blomen du blømer Det heiter for alvor å nytta si tid For sumar og songfuglar rømer Så du ikkje treng sitja med hand under kinn Og sytefullt tenkje på ungdomen din Når fagraste skåli du tømer

Å hev du ‘kje gull te å gøyme i skrin Eller kyr til å setja på båsen Så eig du ei rose så fager og fin Gøym den bakom sterkaste låsen Den heiter de æra, din rigdomme stor Den gjeve deg hugnad og dukar ditt bord Og syng liksom gauken i åsen