Steppena på Manger

Det var ei heftig sommernatt, heimabrent og kåbboyhatt smikka fullt på låvedansen, Kjell n slite med balansen Han fekk golvet midt i trynet, men va oppat kjapp som lynet Kleppevik og Tramp og trall, Striladans og haraball

Da va lyse sommarkvelden men så svartna da før Kjell n, gammal blodtvist kom på bordet, om eit gjerde på eit jorde. Nils i myra han va steil: Stauren står ein meter feil! Du kan få sjå da svart på kvitt, men Kjell n stod på sitt

På steppene på manger E da duka for duell

Kjell n berre spruta meir bensin på bålet, da e kje føste gongjen stauren stend i feila hålet Og om eg no kan spørja, med eit åpent sinn: E du sikker på at minstemann, i fokken dar e din?

Nils n han skreik i blindt raseri: Me møtest til dyst presis klokko ni! Kjell n tømde lerko si med smak av Drambouie: Da va no jekla tidleg, kan me seia fem på ti?

Som David og som Goliat, tok dei sine våpen fatt Sprettert som seg hør og bør, og eit trimma blåserør Olaen var sekundant: «ta ti steg te kver sin kant» Frå bødn høyrtes kun eit raut, før dei snudde seg og skaut!

Da va stille som i graven, begge to låg att i støvet Ein sku jo nesten tru den gamle strida no va øve. Sjøl om Nils s tra  på verste plassen og Kjellen midt i aua, vart ei aldri samde om kem da va tå dei so daua

Olaen tok en knekkert og tenkte mens han supte: «Merkje da stend om man`n han stupte»: På steppene på Manger va da duka for duell