Johan

I heile går sat´n Johan og presten å akkederde om Gud og førresten så æ´kji´n Johan aldeles tam så´n bau nå presten på ein dram

Å presten te harke med svære augo me´n Johan drog te å spørde; laug ho Maria då ho skulda på ”Ånden som går” enn va det ”Ånden som får”

E hugsa ´kji heilt men noko va det og Ånden førsvann att førutta hadet Han Josef vart i alle fall sett på som far men alt det han fekk rett på

va ein hammar - åsså lite plank likevel sto´n der staut og rank Nei, maken te kar ha´e alder sett Ein real go´kar – rett og slett, sa´n Johan

Så enkel, han Johan, så likete Førtel´n de noko så meina´n det Likandes likt imot alt og alle Gjer blanke i om Gud enn Allah har gjett de kallet

I heile går sat´n Johan og ein Mulla å akkederde om Allah og slarva og tulla Å du veit han Johan, han æ´kji tam så han bau nå Mulla´n me på ein dram

Å Mulla´n te harke og smelle i skjegget Å´n Johan te flire se skakk og knegge Så drog´en te slek følk æ vand te og då veit du gøtt ko han æ mann te´

Han spørde; ska du slå i hjel det som æ så fort ein tullebokk gjer narr tå de? Æ det slek du tenke – æ det det du gjer så får du lesa lite nøyare i boke her

Så tok´en fram boke med dei støste ordet og slengde den tongt i kjøkkenbordet Å Mulla´n te lesa og det sto svart på kvitt at´n Johan hadde rett, så han stod på sitt, gjorde´n Johan

Så enkel, han Johan, så likete…

I heile går sat´n Johan og Paven og akkederde om koss kongklaven kom fram te at akkurat han sku ha jobben og ko´n sku gjera med englemobben

som hæsja med møra førutta mann og han som æ ongelaus, sjøl om´en kan få laga dei lett som ingenting men væl å øve førutta ring på fing

Då nekta Paven plent å svara men æ det noko´n Johan klara så æ det å truge følk i prat ikkji med makt, men med lokkemat

i glaset, då såg´en det; å fy før skam! Han hadde gløymt å skjenke paven dram Å paven fekk akvitt i begge haso og tok te prate, å´n Johan; han sa jasså, sa´n Johan

Så enkel, han Johan, så likete…