Ei som ho

Han hadde kjent på alt det ho gjorde Han hadde trudd på alt som ho sa Ho hadde nok sagt meir enn ho borde ha gjort og kanskje fekk´n meir enn ho ga

Så gjekk ho vel, men la att ein tanke om det å vara smidd som eit par Så fastna´n i ein draum om å vanke med ho men skjønte ikkji heilt ´hen det bar

Så såg´n ho – ho sat der blant fleire mens augo hennes svømd´ei anna lei Ei som ho va nok meint før mykjy meire enn han så´n stod att som ein skuggelagt mann

Dei hadde leikt i døggfreske laken Så hadde ho vel sagt´n ein gong at alder hadd´ho kjent se så nakin som då mens disen steig og småfuggel´n sång

Ho hadde sikkert sagt det te andre men ingen hadde sagt slek te han Han fann vel ingen andre å klandre enn ho som drog i veg det beste ho vann

Så såg´n ho – ho sat der blant fleire men augo hennes svømd´ei anna lei Ei som ho va nok meint før mykjy meire enn han så´n stod att som ein skuggelagt mann

Men som så mange gongi før fann hjarta veg te øpin dør Så´n banka på og va velkomin inn Og ho som va så vidt omkring fekk alder gull på fing Så den som såra sit vel att og blør

Så såg´n ho som ei tå mange fleire då augo hennes svømde frå eit nei Ei som ho va nok meint før noko anna enn han og ut tå skuggin steig det ein mann

Han såg ho kun som ei tå mange fleire då augo hennes svømde frå eit nei Ei som ho va nok meint før noko anna enn han og ut tå skuggin steig det ein mann