Nummen

Ja, eg e nummen eg fortsette livet i trav i trav med hunnen der alt som va på e skrudd av et trav uten kav som ei en doven flod ut i svart hav

Segla sydover livet, her e alt so bedaglig behaglig og temperert, ingenting ubehaglig strømmen leda meg, styre min kurs med skvalpande krus ingenting berøra meg eg e so nummen

Eg so nummen eg merk`akje fråvær og lengt mi løgn e spunnen rundt alt eg har tenkt og fortrengt det som før va utenkelig gjer ikkje meg meir betenkt

Eg ser åra bli te blå evighet når va det at mine barn fekk seg personliget når va det lyst og kjærleik for med alt anna overbord