Lufta står stille

Lufta står stille sola i senit, dagen sløva i skyggen en plass vinden stryke varmt forbi støvkorn og drauma utsikt frå taket på et fordums og falma palass under skyene som glir en mager katt som strekke seg og sovna i et dovent kliv ei palmegrein, et sakte vink i frå ei anna verd, et anna liv alt e no og før og her sjølv om eg ingenting gjer

Skumringa segla stilt in å ankra bak en dag som har vore so long der varmen har slått leir sirissen surra, lysa frå byen fylle mørket med stemmer og song vin som virka, ve ha meir et par som krangla, heite rop, et språk eg ikkje kan forstå ei drosje sette av en kar som sjangla, natta lukka seg, blir blå alt e no og før og her sjølv om eg ingenting gjer