Kjære Inger

Ho var søtten, på veg ut i verda Som yngste dotter Nes Frå tronge kår gjekk nå ferda mot byen, mens vårvinden bles Ein bibel, litt klede og niste i sekken som mor sendte med Augo te jenta var triste men ingen la merke te det

Som innjente hos kjøpman Bråten der lønna var kost og losji kasta ho kvile på båten bare sondagenn ́hadde ho fri Det var tunge tider i Norge kriger fer hardt med ein by ho sat på ein benk nedpå torget ein månad før Normandie

Klokkunn’ ringer for elle dag Kjære Inger eg vil alltid elske deg eg vil alltid elske deg

På veg heim langs vegakanten i grøfta låg ennå litt sno Der møttast dom – ho og sersjanten Ho søtten, han snart tjugeto Dom var prins og prinsesse Dom strålte – så fagre å sjå Kjærast med fientleg adresse men følkesnakk hørt’ dom ’kje på

Klokkunn’ ringer for elle i dag, kjære Inger eg vil alltid elske deg eg vil alltid elske deg

Sanninga kom seint på dagen Tankenn’ fór i ein storm Og far te den vesle i magen var han i grøn uniform Glede og angst – ho fekk ’kje sova Sku’ ho tørre? Ja, ho mått’ reise dit Og ho hugsa kvart ord han hadde lova: „Ich liebe dich, nehme dich mit.“

Han kyssa ho kjærleg på kinnet og såg på si gråtande viv Og det kysset brann seg i minnet te jenta, og reiv som ein kniv Han blei ikkje glad som ho trudde, Han sa ikkje: ”Bli med meg, skatt?” Han såg ned i grusen og snudde

og ho såg meg aller meir att

Klokkunn’ ringer for elle i dag, kjære Inger eg vil alltid elske deg eg vil alltid elske deg