Haldor Kjøter

Haldor Kjøter mimra på veranda`n om det som va. Fiska i dei fleste tjønnin her i bygda. Det va` jævlig bra. Fin aure å fin fin tryte, det va` det han fant. Han låg i hella å følgde med på snella, om sena forsvant.

Lange daue døsige dagar, slik heldt`n på, Nå rekk`n snart ikkje å få satt seg, fyre ein må gå. Å ! gje meg ein dag te`, med snella mi Færr eg har byna å merke det på sjela, Eg har dårleg tid.

Haldor Kjøter listar seg så stille, ut på huk. I sekken hadden pakka niste å ein gamal sluk. Å ! gje meg ei aure te, så eg fer gvilt i fred Eg treng ho før eg blir færr klein. Så ska eg koma heim.

Haldor Kjøter ligg stille ved tjønna med eit smil Ei feit aure va` takka å lønna, færr eit trofast liv. Kjære Gud nå kjem eg heim, færr eg har blitt færr svak. Eg vi` opp der å fiske med far min, der det e` evig vak.