Klovn

Så tungt å stå upp i dag. Og gje se mæ på såmmå jag Der verde krev og du ska berre gje Endein går såvidt ihop Og utfordringun står i kok Veit visst eilder um e fæ det te

E tek mi maske på Det æ ikkje verdt at folk fæ sjå At bak eit smil ligg gråten tjukk og grå Så slepp e ingen inn Og gøyme sorgjin i mitt sinn Kå skjer når det æ fylt? Dæ lura e på

Æ ein klovn ti ei manesje altfor stor Og publikum æ færre heill døm va. Før va e konge der og framtide va god. Men framtid vart te fortid, nå vart da Når skjebna haugde te mæ kvasse blad.

Så vondt for å tå me att E slit og flyg ti hausttong natt og speida ette ljoset frå ein dag Men tide reinn og myrket søkk Det æ ‘kje lett å sjå for døkk at gleda som e eigde vart så vag Når e har måla fjes mæ blide drag

Æ kun ein klovn som trøyng eit smil Eit gløtt tå sjølve lykka Og ei meining mæ mitt strev Kåffår tyngast e tå tvil Kålest bli det hvis e flykta Ikkje gje døm dæ døm krev

E legg mi maske vekk Og syne fram de såre trekk Og håpa at døkk ser me som e æ Ei sjel som ber um meire heill o fæ